Przez lata używałem świetnego, niezawodnego plecaka Tatonka Maloja (nie jest to lokowanie produktu, bo już go nie produkują). Zresztą używam nadal – na przykład pojechałem dzisiaj z nim rowerem po ziemniaki (do sklepu). Nie miałem jednak pojęcia co ta nazwa oznacza – dopóki nie znalazłem się w Szwajcarii i nie stanąłem na przełęczy, która nosi takie właśnie miano. Przełęcz znana jest wśród fotografów z powodu absurdalnie wijącej się drogi poniżej – wygląda jak spełzająca z gór anakonda. Takie miejsca najlepiej fotografuje się po zachodzie słońca, kiedy okolica już tonie w cieniu, a kształt drogi podkreślają światła samochodów. Zrobienie „tego jedynego” zdjęcia wymagało kilku podejść, ale w końcu auta „zagrały” jak należy i wszystko zmieściło się w jednej ekspozycji 🙂
Tag: fotowyprawy
Plener dla towarzyskich
Szwajcaria Saksońska jest świetnym celem fotograficznego wypadu. Nad doliną Łaby wznosi się największy piaskowcowy wąwóz Europy, a w okolicach wyrastają atrakcyjne skalne ostańce. Najbardziej znaną grupą jest Bastei, wznosząca się wysoko nad samą rzeką. Znaną już od bardzo dawna: wbity w skały słynny kamienny most liczy już sobie ponad 150 lat. Miejsce stanowiło inspirację dla romantycznych malarzy, a dziś w ich ślady idą nie mniej romantyczni fotografowie. Najpiękniej jest o wschodzie słońca i fakt ten nie stanowi (niestety) żadnej tajemnicy. To najłatwiej dostępny tak świetny punkt widokowy w regionie – z parkingu do platformy idzie się niewiele ponad dziesięć minut.
Odwiedziliśmy Bastei kilka dni temu. Przyjechaliśmy bardzo wcześnie, a przynajmniej tak nam się wydawało, dopóki nie zobaczyliśmy tłumku fotografów ze statywami. Na szczęście większość zgromadziła się na nowym pomoście nad samą Łabą (a raczej mgłami, bo rzeki nie było widać), a w wybranej przez nas miejscówce było tylko trzech. Tylko, a raczej aż: jest tam tak mało miejsca, że tych trzech zajmowało prawie cały teren, z którego da się zrobić dobre zdjęcie. Nie było wyjścia: zaczęliśmy ich ściskać (bynajmniej nie czule), walcząc o przestrzeń na statywy. W końcu skonstatowałem, że jedyną sensowną opcją będzie rozstawienie statywu na skale za balustradą, ustawienie na nim aparatu i zaryzykowanie, że całe to ustrojstwo runie sto metrów w dół (tym bardziej, że od tyłu atakowali nas fotografowie, którzy przyszli jeszcze później). Na szczęście nic nie runęło, a mi udało się zrobić powyższe zdjęcie.
Tak po prawdzie, w okolicy jest kilka innych miejsc, w których można zrobić świetne ujęcia o wschodzie słońca i nie ma tam żywej duszy. Dlatego po zaliczeniu „jazdy obowiązkowej” warto trochę powęszyć wśród piaskowych wież i znaleźć swojego własnego fotograficznego Graala.
Maroko wciąż istnieje…
I czeka na nas. Ostatnie trzęsienie ziemi było najtragiczniejszym od kilkudziesięciu lat. Nawiedziło głównie Marrakesz (tam będziemy) i tereny w górach na południowy zachód od niego (tam nie będziemy). Dało się też odczuć w okolicach Ouarzazate, ale słynny ksar Ait Benhaddou, najpiękniejsza wioska świata, nie został jakoś poważnie uszkodzony (przynajmniej według mojej obecnej wiedzy). Stary Marrakesz ucierpiał, ale wspaniały minaret Koutoubia stoi jak stał, podobnie jak główne zabytki miasta. Góry i pustynia – główne przyrodnicze atrakcje wyjazdu – są oczywiście nienaruszone.
W listopadzie tam jedziemy. Do tego czasu gruz z ulic zniknie, ale nie znikną rany w sercach mieszkańców. Dlatego cieszę się, że ich odwiedzę. Oni na nas czekają – nie tylko na to, że wydając pieniądze w restauracjach czy sklepach wspomożemy ich finansowo, ale przede wszystkim na naszą obecność, która pomoże im wrócić do normalności.
Burza pod bramą
Jak wiadomo, największy most skalny Europy znajduje się w Czechach. Jest nim wspaniała Pravčická brána w Czeskiej Szwajcarii. Fotografuje się ją z równoległej grzędy skalnej, jakby powstałej po to, żeby być punktem widokowym. Czasami jednak warto (a nawet trzeba) zrobić odwrotnie. Okolica znana jest z efektownych frontów atmosferycznych, które świetnie wyglądają na zdjęciach, ale potrafią też konkretnie zmoczyć. Aby uniknąć tego drugiego, trzeba ustawić się w odpowiednim miejscu, na przykład… pod Bramą. Skalny most jest tak wielki, że może pod nim znaleźć schronienie sporo osób. Oczywiście nie zda się na wiele, jeśli przyjdzie gwałtowna burza z deszczem padającym z ukosa. Wtedy w sukurs przychodzi sąsiadujący budynek górskiej gospody – tam burza niestraszna.
Na zdjęciu: zbliżający się front zrobiony spod bramy. Chwilę później przywaliło, a my poszukaliśmy schronienia… wiadomo gdzie.
Klasyk z powietrza
Dzisiejsze zdjęcie dnia z naszej poczciwej Jury Krakowsko-Częstochowskiej. To jedno z najlepszych w Europie miejsc do fotografowania skalnych ostańców i ruin zamczysk. Co prawda eksploracja tych ostatnich jest coraz trudniejsza (o czym może świadczyć skrupulatne ogrodzenie płotem najpiękniejszego fragmentu Szlaku Orlich Gniazd), ale wciąż jest co tu robić. Skał Jura ma pod dostatkiem, a jedna z najbardziej efektownych to Okiennik Wielki. Czemu Okiennik – widać od razu. Czemu Wielki – w sumie też: wyraźnie wyrasta ponad okolicę.
Do Okiennika można podejść na różne sposoby. Najsłabiej jest z dołu – niby go widać, ale zieleń nie ułatwia zadania. Dobrym miejscem jest wejście na górę i znalezienie fajnego kadru z oknem. Można też po prostu wypuścić dron i pokazać całość z dystansu. Plusem fotografowania z drona jest łatwość uzyskania pionierskiej perspektywy, z jakiej obiekt nie był dotąd fotografowany. Nie twierdzę, że powyższe zdjęcie aspiruje do miana pionierskiego, ale na pewno nie ma takich wielu. Ciekawym pomysłem może być też sfotografowanie słońca zachodzącego w oknie – ale to temat na inną porę roku.
Dzieje się na okfoto…
Tadam! Na okfoto największa wizualna rewolucja w dziejach. Najbardziej widoczne jest to na stronie startowej, ale inne też się nieco zmieniły (albo zmienią). W dużej mierze odpowiada za to mój syn, który jest nie tylko pisarzem (o tym kilka razy było na FB), ale też informatykiem. Póki co uczniem, ale jak widać bardzo zdolnym i zaawansowanym. Do tego stopnia, że zbudował już własną stronę Internetową: www.oliada.pl
Prace nad okfoto nie należały do łatwych i wymagały grzebania w bebechach, do których mało kto zagląda (daleko poza kokpit WordPressa). Ale jak widać efekt jest.
Widać też jeszcze jedną rzecz. Co bardziej dociekliwi dostrzegają na „homie” zajawkę nowego przewodnika dla fotografów. Prace nad nim trwają już od jakiegoś czasu. Umieszczając informację na stronie głównej moja latorośl mnie zaszachowała, zmuszając do ich przyspieszenia. Bo głupio tak, że informacja wisi na stronie, a fotobooka nie ma…
Tak więc powoli szykujcie się na pierwszy fotoprzewodnik, a póki co enjoy okfoto!
A na zdjęciu peruwiańska krowa podziwiająca nowy wygląd strony 🙂 Do Peru wybieramy się na fotowyprawę w czerwcu 2024 r.
Dolina basenów
Dzisiaj zdjęcie dnia ze Szkocji. A dokładniej – z wyspy Skye. Byłem na niej wielokrotnie, za każdym razem zachwycając się niesamowitymi pejzażami i światłem. Fotografia pochodzi akurat z „pierwszego razu”, a przedstawia tzw. Fairy Pools, w dolinie Glenbrittle. Jej środkiem płynie rzeka, tworząca szereg malowniczych przełomów i niewielkich basenów z kaskadami.
Ciekawostką jest tutejsza pogoda: kapryśna, ale na swój sposób przewidywalna. Dobre warunki do fotografowania miałem tu dokładnie… co drugi raz. Jeden wyjazd słońce, drugi deszcz, trzeci słońce i piękne chmury, i tak dalej. Raz tak zacinało bocznym deszczem, że po wyjściu z autobusu i minucie stania w jednej pozycji (pomagałem innym wysiadać) miałem ubrania z lewej strony kompletnie przemoczone, a z prawej suche.
Do Szkocji wracamy w listopadzie, a dobra wiadomość jest taka, że teraz jest kolej na piękne światło w Fairy Pools 🙂
Podwójne góry
Dziś jako zdjęcie dnia świeżynka z ostatniej fotowyprawy w Dachstein i Dolomity. Jezioro Misurina w tych drugich słynie z dość kapryśnej pogody – często jest tu pochmurno i mało co widać. My mieliśmy szczęście, najpierw w postaci delikatnego światła na szczytach, a potem odbić tych ostatnich w spokojnej wodzie. Na spokojną wodę trzeba było jednak poczekać: przez długi czas wiał wiatr i nic się nie odbijało. Na szczęście okolice zachodu słońca zwykle oznaczają flautę: powietrze się uspokaja, a woda zamienia w lustro.
Jeszcze kilka słów o samej kompozycji: na kursach fotografii można usłyszeć, że kadr centralny jest be i że trzeba poszukiwać mocnych punktów, spiral, esek i tym podobnych formacji. Wszystko to prawda, ale odbicie w wodzie stanowi wyjątek. A kiedy w wodzie odbijają się góry to już sama radość.
Zdjęcie powyżej wygląda tak jak widziałem to miejsce, a poniżej wersja “modna” z czarnym niebem:

Zamek we mgle
Mgła największym przyjacielem fotografa jest. Wiadomo to od dawna. Dlatego wstajemy rano, kiedy inni przewracają się z boku na bok, i maszerujemy na z góry upatrzoną miejscówkę.
Z rzadka mgły pojawiają się też wieczorem. Takie szczęście mieliśmy podczas fotowyprawy do Wachau jesienią ubiegłego roku. Ruiny zamku Aggstein są niezwykle efektowne w każdych warunkach, a my dostaliśmy bonus w postaci przewijających się u ich podnóża mgiełek (i nie tylko podnóża – momentami był cały zasłonięty). Niżej, nad Dunajem, winnice przybrały piękny, żółty kolor liści. W czasie tego wyjazdu nasze migawki miały co robić…
No sun, no problem…
Dzisiejsze zdjęcie dnia pochodzi z niedawnego fotoweekendu w Parku Mużakowskim. Właściwie w okolicach parku, a jeszcze właściwiej – w geoparku. Jest tu jedno z największych na świecie pojezierzy antropogenicznych, czyli takich, które nie powstałyby bez działalności człowieka. Jeziora to nic innego jak dawne wyrobiska kopalni węgla brunatnego i żwirowni, które zostały odzyskane przez przyrodę. Zróżnicowany skład chemiczny sprawia, że woda przybiera zaskakujące kolory, na przykład intensywnie czerwony. Przykład powyżej. Zdjęcie powstało w czasie pochmurnej pogody – i całe szczęście, bo słońce w środku dnia oznaczałoby trudne do opanowania kontrasty. Co innego rano i wieczorem – wtedy Światło jest po naszej stronie…
Król skarpy
Dzisiejsze zdjęcie dnia jest bardziej sytuacyjne niż krajobrazowe. Horseshoe Bend to jeden z najpopularniejszych punktów widokowych w USA – i jeden z najbardziej obleganych, szczególnie w okolicach zachodu słońca. Zdjęcia robi się z krawędzi pionowej przepaści, a zabezpieczone jest tylko jedno miejsce. W innych osobnicy ze statywami i bez (czyli większość) tłoczą się, walcząc o jak najlepszy kadr. Aż dziw, że co wieczór ktoś nie spada, popchnięty przez konkurencję.
Tym razem jednak było trochę inaczej. Fotografowie, owszem, ćwiczyli przepychanki, ale nagle przestali. Co więcej, w wyraźnym pośpiechu wycofali się, jakby nagle odechciało im się robić zdjęcia. Przyczyna szybko się objawiła, a raczej… przypełzła. W postaci grzechotnika. Nie jakiegoś specjalnie dużego, ale wystarczył. Dostojnie przedefilował przed lekko zszokowaną publicznością, nie zwracając na nią najmniejszej uwagi. Nie był nawet agresywny (agresywność jeden ;), o czym świadczy fakt, iż powyższe zdjęcie wykonałem szerokim kątem. Kiedy zniknął, towarzystwo – z lekką nieśmiałością – powróciło nad skarpę.
Indianka patrzy na piasek
Postanowiłem trochę zmienić formułę wpisów. Będzie mniej pisania, a więcej zdjęć. Niniejszym postem inauguruję cykl “Zdjęć dnia”. Człon “dnia” nie oznacza, że będą się pojawiać codziennie, ale na tyle często, że warto tu zaglądać. Numer jeden to słynny Kanion Antylopy (Dolny), który odwiedziliśmy podczas wiosennej fotowyprawy do USA. Było śmiesznie, bo tego dnia wiał wiatr i z góry nawiewało sporo piachu: do tego stopnia, że między zdjęciami trzeba było chować sprzęt za pazuchą, a po wyjściu musieliśmy wrócić do hotelu umyć głowy.
Lecący piasek widać na zdjęciu, a po prawej… czy tylko ja widzę twarz Indianki (o dość neandertalskich rysach), która przyciska sobie palec do ust w odwiecznym geście: “psssst”?
BTW: pojawiły się trzy nowe galeryjki: Maroko, Gruzja i Rudawy Janowickie. Zapraszam do oglądania.